aan het werk

Hoe gaan we straks weer van start?

08_icoon_Presentatie Hoe gaan we straks weer van start?

Zoals op een gewone maandag? Of…?

aan het werkDat de wereld anders is op dit moment behoeft geen verdere uitleg. Nu links en rechts gesproken wordt over een versoepeling van de maatregelen is het goed om stil te staan bij hoe we weer gaan starten. Wordt dat gewoon de draad weer oppakken zoals na een lang weekend? “En hoe was je verlengde weekend?” Of zoals na een vakantie? “He, goed verlof gehad?”. En weer over naar de orde van de dag. Of is het anders nu? Ik ben ervan overtuigd dat het anders moet!

Ineens van start

Toen in maart de manier van werken gedwongen anders moest worden, ging dat niet overal soepel en van harte. Veel organisaties hadden wel de technische knowhow om het in orde te maken, maar hadden niet of nauwelijks geïnvesteerd in het trainen en ervaring op laten doen in het remote werken van hun medewerkers. Natuurlijk er werd links en rechts wel eens een dag thuisgewerkt. Bij veel klanten van ons hadden mensen ook vaak een vaste thuiswerkdag, maar dat is iets anders dan remote werken. En die pijn zag je terug. Old school-management en dito chefs probeerden krampachtig grip te houden op de mensen door hen dichtbij te houden. Kwam dit door angst, onvermogen of hebben ook zij nooit echt geleerd om remote een team te leiden? Nu ineens moest iedereen vanuit huis of zoals hier vanuit je kot doorwerken. En zo goed en zo kwaad, lukte dat ook nog. Met vallen en opstaan kreeg iedereen het toch voor elkaar.

Thuis werd werk, werk werd thuis

We waren soepel naar elkaar als het ging om vallen en opstaan. We glimlachten om de kinderen die in een videocall even koffie kwamen brengen. Als we voorstellen bespraken hoefde niet iedereen vooraf een stapeltje printouts te hebben of wanneer er een baby of peuter zich liet horen, vond iedereen dat de rol van jonge vader of moeder op dat moment voorrang kreeg op die van salesmanager. Kortom we herkende de mens in onze collega’s. Ging privé boven zakelijk? Nee het kreeg een plaats naast zakelijk. We keken veel meer naar wat we naar elkaar opleverden dan wie, wanneer, waar aanwezig was.

Toch was het natuurlijk niet allemaal rozengeur en maneschijn. De afstand benadrukte ook het gemis. Een praatje bij de koffieautomaat, samen lunchen of even samen een wandeling maken. Maar ook gewoon even een hallo in het voorbijgaan op de gang.

Werk wordt weer werk, toch?

We gaan ons klaarmaken om weer van het werk, werk te maken. Maar wordt thuis dan weer thuis? Wordt alles weer als vanouds? Misschien voorlopig nog met 1,5 meter afstand, een mondkapje zo af en toe en toegenomen smetvrees. De rest weer als vanouds, niet? Ik denk van niet. De gedwongen verandering heeft bij een deel van de mensen maar een tijdelijk effect gehad. Zij willen zo snel als mogelijk weer naar de oude situatie terug. Dat geeft hen houvast, herkenning en zekerheid. Zij houden van de scheiding tussen thuis en werk. Misschien kijken zij ook wel uit naar weer in de auto, de eigen bubbel, te zitten. Al is het in de vertrouwde file.

Een ander deel van de mensen heeft geproefd van een andere manier van leven en werk(on)balans. Nog zeker niet perfect maar wel iets om verder over na te denken. Zij zijn onrustig, omdat zij nadenken over “wil ik dit wel?” en “wat is de zin van dit?”. Een reflectie die normaal ook voorkomt bij mensen na een Kerstperiode of een zomervakantie. De periode nu is veel intenser, langer en zeker niet onbelangrijk; er is doorgewerkt.

Terugkomend op het werk gaat er een andere groepsdynamiek spelen. Tussen de bovengenoemde mensen die allemaal anders naar de situatie kijken gaan opstartproblemen ontstaan. Iedereen heeft andere zaken waar zij de focus op willen leggen. De groep van mensen komt weer samen. En zij moeten (weer) opnieuw een team vormen.

Naast focusproblemen krijgen zij ook allemaal te maken met een rouwproces. Afscheid nemen van veel tijd thuis. Tijd doorbrengen met je dierbaren. Een andere tijdsdruk. Een ander gevoel van tijd. Bij de een valt dit heel zwaar, bij de ander veel minder. Maar iedereen krijgt er mee te maken. Deze onzekerheden zijn vragen over je positie binnen het team. Wat is die nu? Is er wat veranderd? Moet er wat veranderen? Hoe gaan we verder? Zijn of worden de kaarten opnieuw geschud? Wat is mijn gevoel naar het team en hoe kijkt het team naar mij? Heel veel vragen die antwoorden nodig hebben. Deze vragen moeten uitgeklaard worden! Doe je dat niet dan zit je op een tijdbom binnen je team. De vraag is ook niet worden de kaarten opnieuw geschud. Ze zijn opnieuw geschud.

“De vraag is ook niet worden de kaarten opnieuw geschud.
Ze zijn opnieuw geschud.”

Hoe gaan we nu verder? Hoe breng ik mijn mensen weer tot een team?

EssentiedenkertjesDoel is om van de groep en de leidinggevende (weer) een geheel te maken, een team. Daarvoor moet je een beroep doen op iemand van buiten de groep, zelfs van buiten de organisatie. Waarom kun je dat niet gewoon zelf in jouw groep doen? Dit omdat iedereen uit de groep betrokken is en onderdeel van het geheel. Afstand nemen is dan onmogelijk. Verder ontbreekt het jullie groep vaak ook aan kennis hoe je deze groepsdynamiek moet aanpakken.

Wanneer wij zo’n groep begeleiden dan kijken we naar hoe mensen zich opstellen. Hoe zij reageren op elkaar. We maken bespreekbaar hoe iedereen de ander ziet. En hoe je jezelf ziet.

We hebben in de laatste weken ook andere sterktes bij elkaar ontdekt en natuurlijk ook zwaktes. Deze extra input helpt om een nieuwe visie van elkaar als individu, als groep en als team te ontdekken. De andere manier van werken die we hebben ervaren geeft ook inzichten in hoe nu verder te gaan. Wat hebben we geleerd en hoe kunnen we dit gebruiken in de nieuwe situatie. Dit noemen we craften, een arbeidsintensieve sessie die veel energie, inzet en emotie vraagt van alle deelnemers. Groot voordeel is wel dat je nu wel sprongen kunt maken omdat iedereen elkaar ook op een andere manier heeft leren kennen in de laatste weken. We gaan zo de community nog ook offline samen vormgeven. Met al zijn plussen en minnen.

Kortom. De kaarten zijn geschud maar we kunnen zelf nog met elkaar het spel bepalen. Een unieke situatie. De aanleiding was intens en triest, maar het is zeker een luide wake up call waar we toch sterk uit kunnen komen. Maar dat moeten we wel willen. Nu schakelen en werken aan een sterk team is kiezen voor vooruitgang en weerbaarheid bij toekomstige tegenslagen.

 


 

Lees meer artikelen

 

 

Deel dit bericht