2021_icoon_Longread_75

Bewegen om te overleven

Waarom het oude “rust roest” zo waar is!

 

DeBal_WandelPodcast

 

Binnen zitten, lockdown, “Blijf in uw kot!”, sportclubs gesloten. Het is niet gemakkelijk om te gaan bewegen. Maar waarom bewegen wij? Enerzijds om gezond te blijven of te worden, maar zeker ook voor het sociale aspect. Niet iedereen wil gaan hardlopen in z’n eentje of solo met de fiets er op uit trekken. Nee, het gros van de mensen wil samen sporten!

We kunnen niet bewegen, want we mogen niets. Toch? In ieder geval niet naar de sportschool of -club. En dat is al even. In het begin viel dat wel mee. Misschien verlangde je nog een klein beetje naar je club, maar langzaamaan sloop het gevoel van gemak erin. Geen verplichtingen was wel even prima. En thuis op de sofa was het ook wel fijn. Zeker als we daar nog een drankje en een hapje bij nemen. Die lockdown heeft ook zo zijn voordelen. Maar ja minder bewegen en misschien wel meer eten heeft zo zijn gevolgen: de Corona-kilo’s komen sneller om de hoek kijken dan je wenst. We praatten het goed dat een extra hapje en drankje wel mag, want het is toch al zo zwaar met de virusdreiging en de lockdown. Maar juist deze gedachten maakt het nog lastiger om te matigen met eten en drinken en meer te gaan bewegen. Kortom: je gedrag te veranderen!

Bij bedrijven zien we hetzelfde. We mogen niets meer, behalve vanuit huis inloggen en al het werk doen we remote. Remote, op afstand, niet bij elkaar. Hoezo collega’s? Ook daar was het in het begin nog wel chill. Geen files, geen reistijd, heerlijk efficiënt overleggen. Maar wat eerst nog efficiënt was, werd al gauw ‘zo veel mogelijk en zo vaak mogelijk’. Met als gevolg dat mensen de hele dag gekluisterd zitten aan hun scherm en hun enige beweging het uit- en inloggen bij meetings is

“Maar dat kan niet anders”, horen we vaak als we vragen of dit nu echt moet. “We mogen niets en dit is de enige oplossing”. En ze nemen nog een hap en een slok en gaan naar de volgende meeting.

Stel: de weg is opengebroken vanwege werkzaamheden. Wat doe je? Blijf je dan ook wachten voor de afzetting tot je er weer door mag? Nee toch? Waarom niet? Toch doen veel mensen dat in hun werk wel. En niet enkel in het voorbeeld van het meer bewegen en minder eten. Wat dacht je bijvoorbeeld van: “Ik heb een mail gestuurd, daarna hoorde ik niets meer…”, of “Ik heb de cijfers opgevraagd, maar nog geen reactie gekregen…”. Enzoverder, enzovoort. Waar is het eigen initiatief? Waar is de eigen verantwoordelijkheid?

Als de weg opengebroken is vanwege werkzaamheden, blijf je dan wachten voor de afzetting tot je er weer door mag?

 

Veel mensen blijven apathisch in de omstandigheden. Zij leggen zich neer bij de beperkingen. En dat terwijl er zoveel mogelijk is. Er liggen overal kansen en opportuniteiten, maar je moet ze wel willen zien. En je moet initiatief tonen. In actie schieten en kijken wat wel kan. Nee, je hoeft niet eens de regels te overtreden. Maar je moet goed nadenken en proberen. En ja dat is soms de grenzen op zoeken, niet eens overschrijden. Is het de rebel in mij? De ondernemer? Mijn energie? Ach, misschien wel allemaal! Maar ik kan niet hulpeloos toekijken en het maar laten gebeuren. Ik wil innoveren. Datgene doen dat veel mensen creatief noemen of goed bedacht. Voor mij is dat het herschikken van wat al er is. Opnieuw naar de zaken kijken en het anders aanpakken. In mijn werk en in mijn sporten.

De methode die wij veel gebruiken is die van Amy Wrzesniewski en Jane Dutton: craften. Het betekent zoiets als: meer voldoening uit je werk halen, zonder van werkgever of functie te veranderen. Voordelen genoeg. De belangrijkste? Als je regisseur van je eigen leven bent, ben je gelukkiger en presteer je beter! Je kunt op 4 verschillende manieren job craften:

  • Taak craften
    Je past iets aan op WAT je doet. Door bijvoorbeeld het accent te leggen op iets wat je goed kan of graag doet en vervelende taken af te stoten. Dit kan gaan over het aanpassen van het aantal, het type, de grootte en de aard van de taken die je heb.
  • Relationeel craften
    Je past aan met WIE je de dingen doet. Denk dan bijvoorbeeld aan meer of minder klantcontact. Of meer samenwerken met personen die je energie geven (interacties en relaties).
  • Cognitief craften
    Je verandert je eigen beeld dat je hebt van je werk en past zo de WAAROM aan. Bijvoorbeeld omdat je negatieve aspecten anders interpreteert of ziet dat jouw werk veel waard is voor een ander. Het gaat hier vooral om het herinterpreteren van de betekenis of het doel van je.
  • Contextueel craften
    Door te spelen met je werkplek, -omgeving en -tijd verander je de WAAR. Kies de plek en de tijd die het beste bij jou past voor het beste resultaat.

Zelfregie

Het gaat om zelfregie. Voor jou als individu, maar ook voor je team of organisatie. En ja, er zijn regels. En ja, zo hebben we het nog nooit gedaan. En ja, er zijn altijd mensen die je weten te vertellen dat het fout kan gaan of dat ze dat al eens geprobeerd hebben. Nou, ik heb als peuter al eens geprobeerd om iets van de kast te pakken. Dat ging toen niet, ik was te klein. Nu, een paar jaar later, kan ik er wel bij. Ik ben letterlijk gegroeid sinds die tijd. Dus ja, ‘dat hebben we al eens geprobeerd’, daar moet je bij mij niet mee aankomen.

Craften. of zelfregie pakken, heeft veel invloed op de dynamiek van een groep. Je zet alles nog eens in een ander licht, om er opnieuw naar te kijken. Wat zo’n sessie craften doet? Het is een sterke katalysator naar meer energie, tevredenheid en succes voor de gehele organisatie. Moet je er natuurlijk wel voor open staan!

Craften is niet de krenten uit de pap halen, maar jouw talenten laten werken voor de groep. Laat maar eens zien waar je echt talent voor hebt.

 

Als je kunt craften op organisatieniveau, kun je dat natuurlijk ook doen op omgevingsniveau. Wat als je de omstandigheden nou eens herschikt? Hoe zou je de puzzel dan leggen? Laat je niet stoppen door de vaste of voor de hand liggende oplossing. Leer anders te kijken en ervaar dat er meerdere oplossingen mogelijk zijn!

 

Met kleine stapjes kun je ook een lange tocht doen

Niet het uitgekauwde citaat dat ‘een grote reis begint met een eerste stap’. Dit soort tegeltjeswijsheden zijn leuk, maar je moet het doen! Hierin zijn veel voorbeelden te noemen, maar het dichtste bij mij is onze tienjarige zoon Stijn. Hij besloot alleen naar Rome te fietsen. En dat mocht hij van ons. Hoe onverantwoord, niet? Dat valt reuze mee. Hij kwam op het idee door een aantal reportages op Karrewiet, het Vlaamse jeugdjournaal, waar mensen in kleine etappes een grote prestatie leverden. Geen Olympische atleten of andere topsporters, maar mensen waar je het niet meteen van zou verwachten. Net zoals zijn inspirerende voorbeelden wilde ook Stijn een grote afstand afleggen. Helden zoals Captain Tom Moore, de honderdjarige Britse militair die in zijn tuin elke dag een stukje achter zijn rollator liep voor het goede doel. Of de 103-jarige Belgische huisarts Alfons Leempoels  uit Rotselaar die een marathon in zijn tuin wandelde voor onderzoek naar een coronavaccin. Helden die iets in beweging wilden zetten en hun tijd en energie daarvoor wilden gebruiken.

Voor Stijn was het een manier van dealen met de lockdown. Het kunnen bewegen, maar ook even een moment voor jezelf. En tijdens het reizen kon hij zijn nieuwsgierigheid en belangstelling voor geschiedenis en reizen invullen. Kaarten bekijken, lezen over je route, kijken op Google Streetview hoe de omgeving er nu uit ziet. Alles om de reis zo optimaal mogelijk te beleven. En bij dat optimaal hoort ook de spierpijn, zelfmotivatie, regen en wind. Zo vanaf een comfortabele sofa klinkt zo’n reis wel tof, maar het is niet alleen er over praten, het is ook doen! En hij doet het!

De reis naar Rome is zo goed bevallen dat hij besloten heeft met een “kleine” omweg terug te fietsen. Vanuit Rome gaat hij terug in de sporen van een andere historische interesse; Napoleon. Hij volgt de Italiaanse kust noordwaarts via Pisa en de Bloemen Riviera naar Cannes. Daar kwam Napoleon op 1 maart 1815 aan land bij Golfe-Juan. Vanaf dat punt wil Stijn zijn held volgen via Grenoble, Lyon en Auxerre naar Parijs. Om vervolgens naar Waterloo te trekken. Daarna is het een boogscheut naar huis en heeft hij in 18 maanden zo’n 3.550 kilometer gefietst, gewandeld en gezwommen. Vaak alleen, maar ook als begeleider van zijn moeder en ik tijdens ons hardlopen. Wandelend met Opa en Oma in de polder. Of samen met vrienden wat kilometers maken. Zo rond Kerst verwachten wij hem weer thuis.

Op zijn beurt heeft Stijn mij weer geïnspireerd om ook mijn kilometers te verzamelen. Ik kan al even niet meer naar judo, maar wel fietsen, wandelen, hardlopen en kilometers maken op de spinningbike. Sinds Nieuwjaar ben ik op weg naar de Noordkaap. Ook zo’n 3500 kilometer. Half februari stak ik al de grens over van Duitsland naar Denemarken. Ik begrijp goed waarom dit ontspannend werkt. Wandelen of fietsen met een podcast op je oortjes. Of straks Radio P3 aan, om mijn Zweeds te oefenen. Als de lente begint, verwacht ik in Zweden te zijn. Samen, maar toch apart door Europa reizen en elke dag onze ervaringen met elkaar delen: een aanrader!

Natuurlijk heb ik niet altijd zin om te gaan wandelen, maar ik moet van mezelf. Ik wil gezond en mobiel blijven. Loes (84)

 

Moet nou iedereen virtueel door Europa trekken? Nee hoor, maar het is wel heel erg leuk. Mirjam loopt naast haar normale trainingen ook mee met een aantal virtuele wedstrijden. Oortjes in en de hele sfeer rond een wedstrijd beleven. Lees, of nog beter luister haar blog hierover. Misschien heb je altijd al naar Compostella willen wandelen of langs de Engelse kust. Er zijn genoeg mogelijkheden om dit soort tochten te doen, terwijl je niet ver weg gaat.

Niet iedereen heeft zo’n motivator nodig. Je kan ook gaan bewegen omdat je vindt dat je moet of wilt bewegen. Neem nou bijvoorbeeld Loes, zij wandelt elke dag haar kilometers. Niet een paar, maar vaak 10 kilometer per dag. Ze is boven de 80 en neemt haar tijd, gewoon in twee blokjes van vijf kilometer. Weer of geen weer.

Het maakt dus niet uit wat de omstandigheden zijn. Zij bepalen niet wat je kunt of doet, maar jijzelf. Natuurlijk zijn er best een aantal zaken die je “normaal” niet (meer) kunt doen. Het gaat niet om de afstand of tijd. Het gaat over hoe je in beweging blijft. Lichamelijk en geestelijk. Probeer het maar, zoek een uitdaging of motivator. En begin met kleine stapjes, want ook dan maak je al snel een groot verschil.

 

Stilstand is zeker achteruitgang

Ons lichaam en onze geest hebben beweging hard nodig. Je moet open blijven staan voor verbetering of het onderhouden van een gezond organisme. Want zowel voor bedrijven als voor onszelf is stilstand achteruitgang. De rest van de wereld beweegt verder en je moet mee om bij te blijven.

Hoe ben jij bezig met bewegen? En daar bedoel ik jezelf mee maar ook in je organisatie. Hoe zorg jij dat er beweging in blijft. Of moet je misschien concluderen dat er al even geen beweging in zit? Ga dan op zoek naar motivatie om alsnog in beweging te komen. Vind je die niet direct zelf? Laat het me weten. Dan help ik je hierbij.

Of wil je eens proberen hoe jullie craften kunnen inzetten in het team? Neem gerust contact met ons op, zodat je optimaal begeleid wordt in dit proces.

 

Kun jij wel wat motivatie gebruiken bij het veranderen van jezelf, je team of organisatie? Dan is ons programma “Change-in-the-box” zeker iets voor jou! Kijk op essentiedenkers.be voor meer informatie.

© 2021 Essentiedenkers


VerbindenGerelateerd


Podcast Deze longread is ook beschikbaar als podcast.

Deel dit bericht

Wil je hierover meer weten?

Neem dan contact op

contact