014_WeGaanNaarRome

10-jarige Belgische jongen fietst alleen naar Rome

08_icoon_Presentatie 10-jarige Belgische jongen fietst alleen naar Rome.

Hoe cool is dat! Wat motiveert zo’n jongen?

014_WeGaanNaarRomeWe hadden er al vaak over gesproken dat mensen speciale wandelingen, fietstochten of wedstrijden doen. Als ouders doen wij daar ook aan mee. Ook wij zoeken toffe loopwedstrijdjes op mooie plekken om daar sportiviteit en een mooi uitzicht te combineren. Zelf was hij samen met wat vrienden gefascineerd geraakt door Latijn. Met elkaar zochten zij naar woorden, zinnen en uitdrukkingen, gewoon uit interesse. Terwijl wij daar samen over aan het praten waren kwam het hoge woord eruit. Ik zou wel eens naar Rome willen. Als centrum van zijn taalinteresse was dat een logische keuze. Maar in coronatijd tussen de golven in, is het niet evident om zo maar op pad te gaan.

In de afgelopen weken hadden hij, zijn broer en zus ademloos zitten kijken naar beelden van o.a. de toen bijna 100-jarige Brit Tom Moore die met zijn looprek in zijn tuin op stap ging voor het goede doel. Maar ook de Belgische huisarts Alfons Leempoels (103) uit Rotselaar die de marathon in zijn tuin wandelt voor onderzoek naar coronavaccin.

Niet, maar toch wel

Mede geïnspireerd door bovenstaande helden bedachten we samen een voorlopig alternatief, Stijn gaat naar Rome op de fiets. Virtueel weliswaar, maar met werkelijke fiets-, loop- en wandelkilometers. Het idee voor het plan was klaar, nu kwam het op de verdere uitwerking aan. Een uitwerking waarin we de route gingen bepalen. Niet alleen wat de kortste weg is, maar ook wat hij wilde zien en bezoeken onderweg. Aan de slag met old school Michelinkaarten, Google Maps en allerlei sites over de routeplaatsen en bezienswaardigheden.

We knipten de 1526 kilometer op in stukjes (milestones) waardoor het hanteerbaar werd om zo’n grote afstand vol te blijven houden. Deze milestones zijn niet alleen punten op een tijdslijn. Punten om te checken of we nog volgens planning bezig zijn. Maar het zijn stuk voor stuk belevingen. Een beschrijving van wat je daar kunt zien, horen, ruiken, proeven en beleven. Het moet je aanzetten tot het willen aankomen op dat nieuwe punt. Het gaat om visualiseren, zelfs verleiden. Het moet verlangen opwekken. Elke milestone opnieuw. En de laatste in het bijzonder.

Verder maken we een routeboek waarin hij elke dag zijn kilometers bijhoudt en via Streetview ook ziet waar hij die dag “geweest” is. En vergeet de andere beleving niet. Hij maakt wel degelijk het aantal kilometers. Dat wil zeggen ook de bijbehorende spierpijn, vermoeidheid en motivatie.

Overeenkomsten met ons dagelijkse werk

Mensen meenemen in verandering, dat is ons dagelijkse werk. Ook daar merken wij dat veel veranderingen moeilijk gaan. Niet omdat het aantal kilometers te zwaar weegt op de mensen. Om maar even in hetzelfde voorbeeld te blijven. De één kan meer dagelijkse kilometers aan dan de ander. Of is een snelle starter die later toch wordt bijgehaald door de rest, wanneer de eerste spurt voor vermoeidheid zorgt.

Zelfs een te hoog tempo is niet vaak een probleem. Het is niet ideaal maar het is nog te “verkopen”. Nee, wat wij het vaakst tegenkomen is het gebrek aan visie. Daarbij bedoel ik niet een soort van definitie die op de PowerPoint geschreven is onder het kopje “visie”. Maar een letterlijke verbeelding van wat het einddoel is. Voor Stijn is dat het Colosseum. En om iedereen ook onderweg te blijven motiveren en de etappes behapbaar te houden, visualiseer de verschillende milestones. Let wel, we praten steeds wel over milestones, maar we vergeten soms wat de betekenis is van het begrip. Zorg dat zij een verlangen opwekken om daar te komen. Daarvoor moet je dus weten hoe je gaat merken dat je er bent. De verteller wint er de aandacht, inzet en energie mee van zijn team.

Visualiseren van het einddoel is niet een beschrijving zoals: “in de nieuwe situatie kunnen we eenvoudiger samenwerken waardoor we nog efficiënter zijn”. Gelukkig zijn er managers die hier geen genoegen meenemen, zij willen dat het doel smart geformuleerd wordt. Heel goed. Maar wij willen nog verder gaan. Wij willen dat je je een beeld vormt over die situatie. Onze standaardvraag is dan: “Hoe merkt ik dat dan?” Wanneer mensen echt een beeld hebben van de nieuwe situatie kunnen zij de motivatie opbrengen en willen zij ook voor die extra mile gaan.

Wanneer mensen echt een beeld hebben van de nieuwe situatie kunnen zij de motivatie opbrengen en willen zij ook voor die extra mile gaan.

Opdrachtgevers die ons vertellen dat het onmogelijk is om het einddoel, of voorlopig doel, te visualiseren, gaan geen succesvolle verandering voor elkaar krijgen. Zij weten zelf nog niet wat zij voor ogen hebben, of hebben te maken met interne agenda’s en politiek waardoor zij zich niet als een leider kunnen opstellen. Mislukking verzekerd! Ook wanneer het argument is dat het onmogelijk is om het einddoel te visualiseren, omdat er nog te veel variabelen zijn. Deze argumenten hebben wij meer dan eens gehoord, bij kleine maar ook grote organisaties.

Pak je verandering aan zoals een reis. Ga niet de deur uit zonder een richting en een (voorlopig) einddoel. Des te exacter je doel, des te succesvoller je reis met iedereen die je meeneemt. Denk hier nog eens over na wanneer je in je veranderproject het hebt over de roadmap, milestones en je backlogs, maak het visueel.

En de reis, hoe verloopt die?

Het verloop van de reis maakt ook de tongen los. Opa’s en oma’s vragen bij elk bezoek waar hij al is. Of willen toch even een blokje met hem gaan wandelen. “Dan heb je er weer een kilometer bij” is hun argument. Vriendjes willen nog wel een blokje of wat, samen met hem gaan fietsen, allemaal omdat mensen meeleven met zijn doel. Het geeft een extra dimensie aan zijn tocht.

Heeft Stijn nou elke dag fanatiek gesport? Met alleen oog voor de kilometers? Nee hoor, helemaal niet. Hij weet dat zijn aankomst in Rome bij het Colosseum ergens in het voorjaar van 2021 zal zijn. Voorlopig zijn tussendoelen dat hij in Trier is rond zijn verjaardag in augustus. En in de Vogezen bij de start van het nieuwe schooljaar.

Als extra bonus, een soort tussentijdse kers op de taart, gaan Stijn en Edwin al een deel van zijn tocht nog samen narijden met de motor. Zo wordt een deel van het virtuele toch nog realiteit. En dat geeft hem de boost om ook dapper naar school te fietsen en kilometers te sprokkelen. Ook op minder mooie dagen.

 

 


 

Lees meer artikelen

 

 

Deel dit bericht